sobota, 17 grudnia 2016

Czekanie na Gwiazdę


Kiedy już zaświeci ta najjaśniejsza 
należycie
wtedy prześwietli - jak zwykle 
całe twoje życie
Prześwietli na wylot aż do bólu 
pytaniem
co zrobiłeś z twoim dawnym 
świętowaniem
Gdzie się podziało radosne 
oczekiwanie
kiedy zamieniłeś je w ciągłe 
uciekanie
Przed wyrażeniem paru ciepłych słów
uciekasz wciąż od nowa
Uciekasz przed sobą znów? 
Udajesz że nie słyszysz, 
unikasz chwili ciszy
 Muzyką i świecidełkami
świat bezlitośnie omamił
Najjaśniejsza z gwiazd na niebie
 - pomimo - 
zaświeci dla ciebie 
Zaświeci Dzieciąteczku
choć może nie pamiętasz
że to własnie dla Niego 
przygotujesz Święta
Przygotujesz stoły, talerze polerujesz 
tylko znów w sobie 
znaną pustke poczujesz
A może by inaczej 
może czas na zmiany
póki czas świętowania 
- jeszcze nam jest dany?


14 komentarzy:

  1. Każdy z nas, kto przeczyta ten wiersz Gabrysiu, powinien spojrzeć w głąb serca, czy nie jest z nami tak, ja w Twoim wierszu właśnie. Bo przecież nie wiemy, ile czasu mamy. Piękny, refleksyjny wiersz. Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z tym "czasem" Moniu - właśnie masz rację. Nikt z nas nie wiem, czy przyszłe Święta jeszcze będą nam dane. Dziękuję że wpadłaś - miło Cie widzieć :)

      Usuń
  2. Bardzo refleksyjnie... kiedyś spinałam sie bardzo, żeby wszystko było perfekcyjnie, żeby wszystkich zadowolić i padałam na pysk, a potem było wielkie rozczarowanie, przyszedł jednak czas, żeby powiedzieć DOŚĆ - to nie konkurs kto więcej i lepiej, ważny jest spokój, wspólne śpiewanie kolęd, spacer... a 12 potraw? Lepiej zrobić 12 dobrych uczynków :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Lepiej zrobić 12 dobrych uczynków :-) Pochwalam pomysł ! jest to mądrość nad mądrościami. Nadmiar jedzenia obciąża żołądek , błyszczące okna i tak przytłumi wczesny mrok - jak to zimą, a dobrych uczynków nigdy za wiele. Dla adresatów te dobre czyny są jak gwiazdy w wigilijną noc :)

      Usuń
    2. Widzę, że wyzwanie zostało rzucone i podjęte. jak zwykle Asia - to dobre pomysły. Pozdrawiam Was obie :)

      Usuń
    3. Gabrysiu, jesteś czarodziejką nastroju, nie tylko w wierszach. Skarby wyjęte ze świątecznej paczki stwarzają magię w moim domu :-)

      Usuń
  3. Twój wiersz każe nam zrobić rachunek sumienia, a to czasem boli!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Każdy rachunek sumienia chyba boli, nie było moim zamiarem sprawić komukolwiek ból. Taka moja refleksja dla tych, którym się wydaje, że życie trwa wiecznie i jeszcze jest czas...

      Usuń
  4. Niesamowite, piękne, dogłębne i tak prawdziwe !

    OdpowiedzUsuń
  5. Jak zwykle także i ten Twój wiersz jest o "Czymś ważnym".Tylko my (ja też się tu zaliczam)jakoś czasami spychamy to ,że nic nie zostało nam dane na zawsze,stąd ta gonitwa czasami za sprawami ciała bardziej niż ducha..bo moim zdaniem takie spotkania rodzinne,śpiewanie kolęd,rozmowa...to właśnie to dla ducha....Sama niestety przyłapuję się ,że ciało wygrywa w tym naszym.....zakręceniu....Jak wiadomo "dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane" więc bardziej opłaci nam się dobrymi uczynkami... zająć. Korzyść to będzie dla jednych i drugich...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Od jakiegoś czasu Grażynko juz tak mam, że jednak treść a nie forma... Co z tego że stół się ugina, i wszyscy się do siebie uśmiechają , okna błyszczą a choinka przystrojona wręcz z linijką w dłoni, jak w środku tego wszystkiego jest jedna wielka obłuda i pustka. To już było... Teraz wolę czegoś nie doczyścić a czas poświęcić na spacer do lasu :)

      Usuń
  6. Jak zawsze pięknie. I choć sama nie uważam się za osobę religijną czy też przesadnie wierzącą to po jego przeczytaniu faktycznie, aż człowiek chce się na chwilę zatrzymać i jakoś to sobie w głowie poukładać.

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo piękny wiersz. Pokazuje magię i prawdziwy sens Bożego Narodzenia.

    OdpowiedzUsuń