niedziela, 28 września 2014

Powrót


   Wiersz dedykuję wszystkim cudownym Osobom, dzięki którym mój pobyt w Lublinie i Nałęczowie był jednym z najwspanialszych moich przeżyć.
Dziękuję Gospodarzom Monisi i Marcinowi za cierpliwość, wspaniały chlebek i…sery…Michałowi za pokój:) Miłoszowi za uśmiech.
Moim przewodniczkom Basi, Jagódce i Marii za to, że poznałam Lublin i "dom z duszą" - (Mario dziękuję). Basi dziękuję za chwile wzruszeń, kiedy (bez uprzedzenia ) swoje autorskie spotkanie rozpoczęła ….moim wierszem…(tusz mi się rozmazał..)
Rodzicom Basi, którzy mnie "adoptowali"- dziękuję :)
 i "Panu Stokrotce",że pozwolił mi jechać :)

Ogród  Saski Lublin
Zabieram na zawsze…
bo tak czuję…
bo…dostałam…
bo…moje
Wracam z sercem pełnym darów
Każdy jego kącik wyłożę miękka tkaniną
czułości, 
by zimno dostępu nie miało
Dla zmęczonych
przygotuję poduszki
wypełnione
uściskami serdeczności,
które jeszcze ciepłem 
w moich ramionach
pulsują
Z tęsknoty -  innej niż wszystkie
uszyję firanki,
by móc wyglądać
następnego spotkania…

sobota, 20 września 2014

Co ważne...

Wschód słońca w Gródku nad Dunajcem
Drogi poplątane 
myśli rozbiegane -
- na wszystkie strony
Tak trudno czasem
ułożyć w logiczną całość...
Tak trudno czasem znaleźć chwile
na spojrzenia
w siebie
Tak czasem z sobą... do ładu dojść,
jest trudno
By to co nie ważne,
ominąć
Nie zajmować swoich
i tak już za szybko
 pędzących myśli
Z sobą w milczeniu ustalić,
 co tak naprawdę ważne
na już…
bo - „potem”-
już może nie nadejść

poniedziałek, 15 września 2014

Do Anioła

Fot. Gabrysia K.
Aniele cierpliwy,
o sercu łagodnym,
jak falujące z wiatrem piórko
z Twojego skrzydła
- ogrzej
Aniele zamyślony,
jak zagubiony wędrowiec,
pośrodku wielkiego miasta
-poprowadź
Aniele zatroskany
o moje niesforne serce
-uspokój je
Szepnij modlitwę,
naucz czekania...
cierpliwego wpatrywania się
 w płomień gasnącej świecy
Bądź przy mnie
blisko
Moja dłoń w Twojej...
blask świecy...
 nic więcej….

piątek, 12 września 2014

Przebaczenie

Fot.Gabrysia K.
Zapodziało się…
wystraszone…
zahukane…
Jak małe dziecko we mgle
Kiedyś jeszcze miało nadzieję,
że jakoś to będzie
Zacięte usta jednak
nie dały mu dojść do głosu
Czuje,że powoli traci siły
zaczyna się dusić
Zbyt długie oczekiwanie
odbiera już powoli resztki złudzeń
Przecież tak chciało pokazać 
co potrafi..do czego jest przeznaczone
Zagłuszone, zasypane 
niepotrzebne
I... wcale nie chce
 siedemdziesięciu siedmiu...
ani nawet siedmiu...
Tylko ten ten jeden, jedyny raz
A... kiedy przebaczysz 
wreszcie poczujesz wolność….
Poczujesz w swych skostniałych 
z zimna dłoniach 
jak serce zaczyna Cię rozgrzewać
miłością...

wtorek, 9 września 2014

Zagubione

Fot. Gabrysia K.
Zagubione...
I trudno prosić o pomoc 
św. Antoniego,
który cierpliwie szuka,
nawet kosztem... swojego snu
Coś się zgubiło
po drodze
Może przez jedno niepotrzebne słowo,
może przez gest
źle zrozumiany
A może 
przez roztargnienie,
jak  z nie zapiętej torebki
- z serca wypadł
Boski czek
na okaziciela
Ktoś inny go znalazł,
a Ty pod rękę
 z Antonim
bezradnie...
w słabym świetle księżyca...
Prawie po omacku
czepiasz się jeszcze nadziei
na cud

sobota, 6 września 2014

Bajka o zapomnieniu

Fot.Gabrysia K.

Niebieski Latarnik
latarnię postawił
Nie daleko brzegu
Drogę wskazywać miała...
Zagubionym wielkim łodziom
i łódeczkom bezradnym
Wszystko jej dał,
co potrzebne było
Latarnia jakby
nagle
zapomniała
jakie jest jej zadanie
Zaświeciła światłem tak jasnym 
i niezwykłym, 
że sama sobą się zachwyciła
Przyglądała się ciągle - zachwycona sobą
w morskiej wodzie
A czasem świeciła tak jasno,
że trudno było dostrzec coś
oprócz niej
Nawet nie zauważyła
w swej pysze
ile ofiar ma 
na swoim koncie
ile łodzi rozbitych
ile poranionych  ciał i…
serc
Tylko Latarnik znad chmur zagląda zatroskany
Nie tak miało być…
nie tak….

piątek, 5 września 2014

Czas zatrzymany

Fot.Gabrysia K.
Zatrzymanie czasu...
 W promieniach słońca,
w zamkniętych w tafli
uspokojonej wody
 Błyszczące,kuszące, nieruchome...
Czas złapany na fotografii
zatrzymany na potem...
W pięknie tańczących mew...
 W falującym podmuchu
 nieśmiałego wiatru,
który boi się zburzyć
namalowany w jeziorze pejzaż
piękniejszy od rzeczywistego ...
Zatrzymany cały świat
przystanął, by nabrać głęboko
nowego powietrza
 i na nowo spojrzeć z miłością
na codzienność...