Wspomnienie morza

Miłość , nienawiść, strach i nadzieja

wszystko to naraz we mnie opadło

kiedy me serce , po długiej wędrówce

nad brzegiem morza znienacka przysiadło

Ogrom twej siły i twoja wielkość

zadziwia mnie nieskończenie

Po każdym odejściu, po każdym upadku

tu następuje znów oczyszczenie

Ślady na piasku- ulotne i ciche, prowadzą

jak zawsze- nad morze

W ciszy- zdumienia przed Twym ogromem

Za wszystko-po prostu  -dziękuję Ci  Boże

Dla Taty

Gdzie znikły te wszystkie serca 
które uczyłeś
życia?...

Starałeś się przecież…

Czy tak już musi być,

 że odrzucone, zmęczone chore serce
jak dojrzały suchy liść

spada
nikomu nie potrzebne?

Odrzucenie nie boli..
Choroba wybawia od samotności
leczy z bólu niepamięci
Oni są razem z tobą
jak dawniej

 pilnujesz spokoju małych
stópek  okrytych twoją kołdrą

W twej głowie zostali..
otaczający miłością. .

To dobrze..
Ja jestem...i ci zostali
którzy umieją
kochać..
wybaczać...
niejedno...
Poczekaj ..przyjadą znowu 
uścisnąć ci rękę..

 A  nieświadomi
niczego..

gdzieś tam szczęśliwi w swej
obojętności

chociaż tyle mogli tobie ofiarować

Swą obecność w biednej starej.. chorej ..

zmęczonej wyobraźni

Duszy pokrewnej

Tak niewiele potrzeba

Czasem sam uśmiech wystarczy

czasem słowo..

A  i paru nieraz godzin mało

żeby wykrzyczeć swą listę zażaleń

do życia.. do siebie samej…

A nieraz taka radość  w sercu rośnie nagle

że podzielić ją biegniesz

Szybko..

Najszybciej, by ani chwili nie trzymać jej tylko dla siebie

Pokrewna dusza..

Skarb jakich mało...

Splatają się nasze losy jak warkocz

Przy szklance soku

kawie , rozmowie..

A nawet milczenie nieraz rozumiem twoje

Czasem przecież nie ma słów….

bo wcale nie są potrzebne

Ty wiesz i ja wiem…

Dobrze ze jesteś droga Przyjaciółko

Na krętych drogach naszego życia

jest coś trwałego

To wielki od  losu Dar...

Moje miejsce

Etiuda Szopena

światełko do nieba

i tak naprawdę więcej

już mi nie potrzeba...

Wzruszenie ogromne

od nadmiaru wspomnień...

to łza po policzku spływa

Tutaj rozumiem

tutaj to czuję...

jaka naprawdę jestem szczęśliwa

Słońca uśmiechy zapach zieleni

wiatr co tu wiać

nie przestaje

W świetle księżyca fontanna się mieni

tak

 że z wrażenia przystajesz

Zostało to miejsce na stałe w mej duszy

nutkami Szopena wpisane

I znowu me serce tak bardzo się 

Gdy przyjdzie już czas 

pożegnania

Wspomnienia

Fot.A.W.

Sieć mego życia co dzień od nowa

tkana misternie.. cierpliwie

Do kanwy smutku radości osnowę

Los daje  równo.. i ..sprawiedliwie

Tkacz i niteczki tworzą powoli

dzieło misterne i doskonałe

Co dzień od rana łączą się z sobą

niteczki  uczuć - miliony całe

Tkacz życia powoli cierpliwie …

pracuje tak nieskończenie

By potem na czas oddać swe dzieło

i czekać na zaliczenie

I tylko czasem chochlik się wtrąci

całkiem niespodziewanie

pracę całą  tkaczowi zaburzy …coś- co od dawna głęboko schowane

Wspomnienia …

Radosne ..dalekie..wpadają czasem na chwile

Uśmiech na twarzy, przelotny rumieniec

I znane ..nerwowe motyle

Zapach, melodia, lub kwiat zasuszony

poruszą wspomnień tysiące

W książce, na półce, przez czas przykurzone

nieśmiało wyjdą i spojrzą pod słońce

Znana melodia-jak w starym kinie

przywoła uśmiech na twarzy

Tkacz się pomyli –nitki poplącze

i... nawet on się rozmarzy..

Kiedy melodia już się uciszy

 czar wspomnień do kąta się schowa

nitki radości, smutku, goryczy

znów się splatają od nowa

Wiosennie

Jak pączki bzu majowego

spragnione wiosennego słońca...

W ich oczach jest coś kolorowego

Coś co zdaje się nie mieć końca

Jest słońce ..jest wiara.. jest wiosna

 młodość   jest ufna  i ciągle radosna

W oczach iskierki , w sercach moc i  siła

co świat w ramionach zamyka

Zdaje się ,że od wieków razem z nim –ona była

... ten blask oczu, który nigdy nie znika…

Niechaj trwa  wiosna

wiosenne kochanie

Niech serca  drżenie nigdy nie ustanie

Niech miłość wiosenna w ich sercach wciąż

 rozkwita

bo jeszcze lato ,jesień i zima zawita

W iskierkach radosnych na  świat rozsypanych

z pączków bzu…ze słońca…  ze spojrzeń zakochanych

Adusia

W świecie internetu to nie lada gratka
spotkać wielbicielkę Kubusia Puchatka
W domku blisko lasu ona sobie żyje
rączki ma i nóżki, główkę no i szyję
Imię ma po babci
któremu jest rada
Bo to imię rzadkie
a brzmi ono Ada
Gdy w bajce lub w życiu komuś bardzo źle
Ada roni łezki i pomagać chce
Mamie często mówi, że ją bardzo kocha
a jak mamy nie ma
To w kąciku szlocha
Fantazję ma wielką i zgadnąć to sztuka
Czy dziś jest księżniczką, czy też miodu szuka-
-w stumilowym lesie razem z jej idolem
co w tym lesie robi przeróżne swawole
Czarne oczka kryją wielkie tajemnice
i są takie zmienne jak Ady spódnice
Spódnice sukienki i wszystkie buciki
Muszą być różowe jak Pony kucyki
I to własnie taka ,jest  mała Adusia
Wielka przyjaciółka Puchatka Kubusia

Do moich "M"

Posłuchaj… w ciszy..  jak bije Twoje serce

Jak ptak gotowy do lotu

W oczekiwaniu

Czy kiedyś zrozumiesz?..

Czy kiedyś przebaczysz?..

Czy kiedyś odrzucisz dumne spojrzenie?..

które nie moje..lecz twoje rani serce

Każdego dnia doskonale znieczulasz ból

Zagłuszasz ciche szepty błagające o okruch litości

Uciekasz od ciszy

gdzie znów dopada …ta znana tęsknota

Lecz się nie poddajesz

Jeszcze nie teraz… jeszcze nie teraz…

Czy wystarczy czasu?

Czy płomień kruchej świecy życia

będzie tlił się na tyle długo?

Dobiegniesz przy mecie?

Czy zastygniesz w biegu… gdy Twoje zranione serce

Zapomni alfabetu miłości…

Zapomni drogi…

zgubi kierunek…

Kolejny dzień wita czystą białą kartką

Podaną do porannej kawy

Czy będzie taki sam?

Każda chwila może przynieść zmiany

Jeszcze może..

Póki oddech… póki słychać szmer ruszającego do lotu ptaka Twego serca

Pozwól mu lecieć, bo jeszcze drogę  pamięta…

***

Chwila jak podmuch wiatru

Jak kropla rosy co tęczę mieści w sobie

Skurcz serca serdeczny

przy kochanej osobie

Oddech lekki  głęboki

uśmiech w środku duszy

Jak  ciepły promyk

Jak łza co zimne skały kruszy

Chwila ułamka sekundy  - jakby lśnienie

Wtedy przychodzi radosne zdziwienie

Jest dobrze jest cicho jest ciepło bezpiecznie

Słońce flirtuje z drzewami bajecznie

Niech trwa niech jest

cud życia wyśpiewa w mej duszy

Wiatr teraz żadnym listkiem nie poruszy

 To kropla szczęścia wpada w serce moje

I teraz już niczego się nie boję