Co ważne...

Wschód słońca w Gródku nad Dunajcem

Drogi poplątane 

myśli rozbiegane -

- na wszystkie strony

Tak trudno czasem

ułożyć w logiczną całość...

Tak trudno czasem znaleźć chwile

na spojrzenia

w siebie

Tak czasem z sobą... do ładu dojść,

jest trudno

By to co nie ważne,

ominąć

Nie zajmować swoich

i tak już za szybko

 pędzących myśli

Z sobą w milczeniu ustalić,

 co tak naprawdę ważne

na już…

bo - „potem”-

już może nie nadejść

Do Anioła

Fot. Gabrysia K.

Aniele cierpliwy,

o sercu łagodnym,

jak falujące z wiatrem piórko

z Twojego skrzydła

- ogrzej

Aniele zamyślony,

jak zagubiony wędrowiec,

pośrodku wielkiego miasta

-poprowadź

Aniele zatroskany

o moje niesforne serce

-uspokój je

Szepnij modlitwę,

naucz czekania...

cierpliwego wpatrywania się

 w płomień gasnącej świecy

Bądź przy mnie

blisko

Moja dłoń w Twojej...

blask świecy...

 nic więcej….

Przebaczenie

Fot.Gabrysia K.

Zapodziało się…

wystraszone…

zahukane…

Jak małe dziecko we mgle

Kiedyś jeszcze miało nadzieję,

że jakoś to będzie

Zacięte usta jednak

nie dały mu dojść do głosu

Czuje,że powoli traci siły

zaczyna się dusić

Zbyt długie oczekiwanie

odbiera już powoli resztki złudzeń

Przecież tak chciało pokazać 

co potrafi..do czego jest przeznaczone

Zagłuszone, zasypane 

niepotrzebne

I... wcale nie chce

 siedemdziesięciu siedmiu...

ani nawet siedmiu...

Tylko ten ten jeden, jedyny raz

A... kiedy przebaczysz 

wreszcie poczujesz wolność….

Poczujesz w swych skostniałych 

z zimna dłoniach 

jak serce zaczyna Cię rozgrzewać

miłością...

Zagubione

Fot. Gabrysia K.

Zagubione...

I trudno prosić o pomoc 

św. Antoniego,

który cierpliwie szuka,

nawet kosztem... swojego snu

Coś się zgubiło

po drodze

Może przez jedno niepotrzebne słowo,

może przez gest

źle zrozumiany

A może 

przez roztargnienie,

jak  z nie zapiętej torebki

- z serca wypadł

Boski czek

na okaziciela

Ktoś inny go znalazł,

a Ty pod rękę

 z Antonim

bezradnie...

w słabym świetle księżyca...

Prawie po omacku

czepiasz się jeszcze nadziei

na cud

Bajka o zapomnieniu

Fot.Gabrysia K.

Niebieski Latarnik

latarnię postawił

Nie daleko brzegu

Drogę wskazywać miała...

Zagubionym wielkim łodziom

i łódeczkom bezradnym

Wszystko jej dał,

co potrzebne było

Latarnia jakby

nagle

zapomniała

jakie jest jej zadanie

Zaświeciła światłem tak jasnym 

i niezwykłym, 

że sama sobą się zachwyciła

Przyglądała się ciągle - zachwycona sobą

w morskiej wodzie

A czasem świeciła tak jasno,

że trudno było dostrzec coś

oprócz niej

Nawet nie zauważyła

w swej pysze

ile ofiar ma 

na swoim koncie

ile łodzi rozbitych

ile poranionych  ciał i…

serc

Tylko Latarnik znad chmur zagląda zatroskany

Nie tak miało być…

nie tak….

Czas zatrzymany

Fot.Gabrysia K.

Zatrzymanie czasu...

 W promieniach słońca,

w zamkniętych w tafli

uspokojonej wody

 Błyszczące,kuszące, nieruchome...

Czas złapany na fotografii

zatrzymany na potem...

W pięknie tańczących mew...

 W falującym podmuchu

 nieśmiałego wiatru,

który boi się zburzyć

namalowany w jeziorze pejzaż

piękniejszy od rzeczywistego ...

Zatrzymany cały świat

przystanął, by nabrać głęboko

nowego powietrza

 i na nowo spojrzeć z miłością

na codzienność...

Jesienne zadumanie

Fot. Gabrysia K.

Z kolorowych słów

chciałabym utkać 

latawiec - tak lekki 

- jak ptasie trele

Na błękitnym niebie

znaczyłby drogi powrotne

odlatującym 

ptakom...

By nie zbłądziły,

kiedy zatęsknią

By wypełniły ciszę,

która pełna jest

przemijania

Czas pożegnań

przecież jest

wielką nadzieją

Na powrót...

na dotrzymanie obietnicy...

Na kolejne

radosne spotkanie

Taniec marzeń

Duszniki Zdr.

W księżycowej poświacie

tańczą chochliki marzeń

i spać nie dają

Uśpione w ciągu dnia

całą swoją energią

wieczorny taniec rozpoczynają 

- ze wschodem księżyca

Plotą wianuszki 

ze spadających gwiazd

A na zakończenie nocy

ozdabiają

niewyspaną

 i rozmarzoną głowę

Rozigrane marzenia

nocą nabierają kształtów

Wypełniają po brzegi myśli

i szepczą do ucha

 Jakie potrafią być łaskawe... 

w spełnianiu

Trzeba je  tylko zobaczyć

porzucić schemat

i dać się porwać

One już same wiedzą

co dalej...

Zrozumienie

Fot. Gabrysia K.

Ile trzeba było

 wylać łez

Ile tęsknot 

w sobie pomieścić

W bólu - nie raz

w nieprzespane noce

wołać

o zmiłowanie...

Ile słów

 połykać razem ze łzami,

 które nawet

nie miały

 już sił

Ile listów spalić

pożółkłych

z niewysłania

Ile melodii znienawidzić

z powodu wiecznego...

przypominania

Żeby w końcu zobaczyć,

że mgła już dawno opadła

A świat z dnia na dzień 

pięknieje

otulony ciepłym spokojem

serca

Cisza

Fot. Gabrysia K.

Po długiej rozłące

wpadłam stęskniona

w ramiona ciszy…

I jestem...

trwam...

i dobrze mi…

Cisza zalewa moje serce 

i leczy…

Coraz bardziej oddala się

echo 

tysiąca niepotrzebnych słów

Jeszcze w głowie

czuję jakby trzepot

przebudzonych ze snu

niespokojnych myśli..

Jeszcze trochę

 w skroniach pulsowania

I już... cisza  to wszystko zabiera 

Daje to

co ma najpiękniejszego

Otula puchową kołdrą

wytchnienia

Sobie

Różyczka od Basi Smal :-)

Wdzięczna za to co już było

To co złe 

już się 

wydarzyło 

Nie cofnę już czasu…

Lekcję pokory pilnie zapisałam 

w zeszycie duszy 

Zamkniętych rozdziałów już nie poprawie 

zapamiętałam...

 A nowe -  jeśli taki jest Boży zamysł

 - zapisze atramentem  

miłości...

łagodności...

wyrozumienia...

i nieustannego wzrastania

Następny rok życia

z pustej kartki

mruga do mnie porozumiewawczo

i głaszcze łagodnie

Budzi ze snu

jak Mama

w urodzinowy poranek...

Fot. Bożena Kabat

Melancholia

Fot.Gabrysia K.

Choroba jednego wieczoru

może dwóch

Przychodzi...

Zajmuje serce,

domaga się nieco uwagi

i odchodzi nagle

Jak grypa

po zażyciu

większej dawki leku

Nagły wzrost wrażliwości

Łatwiej i szybciej

jakaś łza po policzku…

Tęsknota za czymś nieokreślonym

i żal do świata

 o wszystko...

O deszcz

O zbyt ciemne gwiazdy

O  mało czułości...

O milczący telefon...

Na szczęście

melancholia

jest uleczalna

Dotyk Nieba

Fot. Grażyna Kowalik

Zdarza się nie raz 

przez chwilę 

rękę zanurzyć 

w uchylone przez nieuwagę

Aniołów 

drzwi… nieba

A potem już nic nie jest

takie jak przedtem

Samo wspomnienie

tej chwili

budzi tęsknotę

Staje się czekaniem

na kolejne anielskie

przeoczenie

Na chwilę krótszą niż mrugnięcie

Na to serdeczne uczucie

wypełnionego po brzegi miłością 

- serca

Na  uśmiech

Pana Boga

i Jego chłodną dłoń

na rozpalonym czole