Gościnnie " Majówka przy kominku"

Joasię - Jotke już znacie    Pani od biblioteki

Wczoraj wysłałam Asi zdjęcie z naszej "kominkowej" majówki i od razu stworzyła do niego wiersz :)

Majówka od lasu

Się zbliża

Z nią sarenka

Zagląda do okien.

Bogdan żaru

Dogląda w kominku

Do Gabrysi

Wciąż mruga okiem.

Ciepło ognia

Pieści im stopy,

Pies Teodor

Merda radośnie

Doglądają kartofli

W popiele

A apetyt na miłość

Wciąż rośnie

Korzystając z okazji, pozdrawiam dzieci z Inowrocławia, wraz  z Joasią. Oglądając te zdjęcia - już nie mogę doczekać się spotkania z Wami :)))

Markowi

Nie było nam dane 

napić się wspólnie tej ostatniej...

herbatki

Wybrałeś już inne, lepsze miejsce

i smaczniejsze jej odmiany

Tam pewnie 

anielskimi dłońmi podana

smakuje znacznie lepiej

I ból Twój towarzysz 

nie ma tam już prawa wstępu

Został tutaj

w sercach tych,

którym Twoja obecność

 została zabrana

Za wcześnie

Jak zwykle 

Bo na śmierć nigdy 

nie ma dobrego czasu

Zarezerwuj mi TAM piękną filiżankę

mój dzielny Kuzynie

Przy niej powspominamy 

nasze 

dziecięce wybryki

Herbatka z Aniołem

Usiądź obok

 Aniele

Nic nie mów

tylko bądź

Czasami tęsknota 

boli bezsilnością

Lecz to mija - szybciej 

- niż łza stoczyć

 się z policzka zdąży

Razem herbatkę wysączymy 

powoli

A ja Ci opowiem to 

czego inni słuchać

nie chcą

 I niech tak zostanie

Szkoła Podstawowa - powrót do dzieciństwa

Zostałam zaproszona do szkoły - szkoły mojego dzieciństwa. Jest to Szkoła Podstawowa nr 6 w Siemianowicach Śl. Wczoraj odbywało się tam Święto Szkoły i okazało się , że zostałam tam przyjęta z takimi honorami, na które kompletnie nie byłam przygotowana. Najpierw była uroczystość na sali gimnastycznej podczas której  dzieci prezentowały swoje inscenizacje związane tematycznie z książką

Po części oficjalnej, spotkałam się w świetlicy z kl. 1 A , aby poczytać dzieciom i zaprezentować swoją twórczość.

Nie musze chyba Wam mówić jakie to było wzruszające przeżycie. Najbardziej się wzruszyłam, kiedy Pani Dyrektor pokazała mi Kronikę szkolną, w której odnalazłam  siebie sprzed lat.

Kto zgadnie gdzie ja - to ja? :)

Oczywiście na taką okazję musiałam napisać wiersz, który jedna z pań pięknie na akademii przeczytała, bo mnie wzruszenie ścisnęło gardło ;)

Szkoła

Po latach może trzydziestu

a może i z odrobinką

Wracam do miejsca gdzie kiedyś

bywałam jako dziewczynka

Powiem Wam dziś  w zaufaniu

przez kozła skakać się bałam,

a z innych przedmiotów kłopotów

żadnych większych nie miałam

Tarcza niebieska widniała

na każdym z moich ubranek

mama ją przyszywała

by była gotowa co ranek

Bez tarczy przy wejściu  do szkoły

czasami nas nie wpuszczano,

albo w najlepszym wypadku

w zeszycie zapisywano

Mundurek niebieski miałam

i biały przy szyi kołnierzyk

Codziennie czyściutki być musiał

wyprany i całkiem świeży

Na przerwach na szkolnym podwórku

czasami się w gumę skakało

i wierzcie mi, nie raz tej gumy

w majtkach nam brakowało

Skakanie było ważniejsze

niż różne inne sprawki,

bo nikt nie chciał na boku

zajmować  samotnie ławki

A najpiękniejsze godziny

z mych pięknych  szkolnych lat

spędziłam w bibliotece

poznając książek świat

Dwójka też się trafiła

nie raz i nawet nie dwa

lecz każdy prawdziwy uczeń

co najmniej jedną dwójkę ma

Takie  wspomnienia zostały

 z mojego szkolnego poletka

Gdzie dzisiaj z radością powracam

jako dorosła poetka

Misiaczkowo cz. 2

KLIK cz. 1

Michałek dzisiaj  wstał niewyspany

przytulił się mocno  do  swojej mamy

Bo w bardzo był kiepskim humorze

A mama tylko wzdychała „ mój Boże”

Tata Michałka w lesie się trudził,

a misiek malutki w domu się nudził

Mama przy kuchni od rana się krzątała

I na Michałka uwagi nie zwracała

Miś w końcu na pomysł taki wpadł

nie będzie dziś w domu obiadku jadł

Lecz do termosu obiadek spakuje

i do lasu - do taty z obiadkiem powędruje

Tata na pewno się bardzo zdziwi

 bo w lesie suchym prowiantem się żywi

I pewnie z tego zmarznięty jest cały

-  pomyślał z troską nasz misio mały

Przygotował sobie termos i chochelkę

wdrapał się na krzesełko niewielkie

Zupki nalał dla taty swojego

i szybko pobiegł do lasu pobliskiego

Z daleka słyszał misiu piły wycie

i słyszał także serca swego bicie

Bo troszkę się Michałek bał

że tak bez słowa mamie z domku zwiał

Mama samego by go nie puściła

za mały jesteś- pewnie by mówiła

 Michałek jest  przecież całkiem duży

i wcale nie boi się samotnej podróży

No może troszkę –no  może odrobinę

Przełyka nasz Michałek  ze strachu szybko ślinę

Lecz misiu już piłę słyszy z głębi  lasu

więc nie marnuje na strach swego czasu

c.d.n .