Sierpniowa Joasia :)

Pozostajemy w klimacie urodzinowych życzeń. 

Dziś życzenia dla Joasi znanej Wam jako

 Pani od biblioteki

Wierszyk powędrował już co prawda na pocztowej kartce, ale myślę że wiele z Was chciałoby się do życzeń przyłączyć

Asieńko droga

w Dniu Urodzin 

życzenia Tobie składamy

i na karteczce przesyłamy.

Niechaj się spełnią Twoje marzenia

niechaj grono czytelników biblioteki

Cię zawsze docenia

Niechaj w domu zawsze

 pachnie ciastem drożdżowym,

które Twój mąż piecze wyborowe

Niechaj słoneczko Tobie  świeci już od rana

i codzień byś była dobrze wyspana

By nigdy kręgosłup już Cię nie zawodził,

a mąż na zakupy zawsze chętnie chodził

Zdrowie niech Ci dobre dopisuje

a czasu na pisanie bloga nigdy nie brakuje

W urodzinowy radosny poranek

Tego życzą Tobie

Gabrysia i Bogdanek

Życzenia

Bardzo zdolna i bardzo życzliwa Asia oraz bardzo zdolna i życzliwa kuzynka Basia już od rana obdarowały mnie  niezwykłymi życzeniami, obok których nie można przejść obojętnie.

Widzę, że od rana na FB serfujesz,

znaczy : nie śpisz lecz świętujesz.

Ja jestem dziś z od rana z Tobą,

bo taką jestem życzliwą osobą.

Ktoś ci szczęścia nie zazdrości !

życząc zdrowia szczęścia i miłości.

Od całej trójki życzenia uśmiechu

i stu lat życia bez stresu i pośpiechu.

Basia z Rodzicami

A do Joasi zapraszam na bloga :)

Sierpniowa solenizantka

Wszystkiego najlepszego - refleksje

Chciałam się dzisiaj podzielić z Wami taką refleksją, która siedzi mi w głowie już dobrych parę dni.

Jutro moje kolejne... urodziny. Jak zwykle w takich chwilach, robi się jakieś podsumowania minionego roku i lat. Miniony rok dał mi wiele dobrego. Poznałam cudownych ludzi ( ostatnio koleżanka powiedziała mi, że jestem  specjalistką od internetowych znajomości, że ona by się bała a ja nieraz  jadę w nieznane z pełną ufnością, bo wiem, że czekają dobrzy ludzie - intuicja chyba :) ) 

Dobrzy ludzie, nowe tomiki, nowe miejsca, „ wielka wygrana” i nagle nie ma połowy „znajomych” którzy jeszcze rok temu życzyli mi „ wszystkiego najlepszego”. Dlatego napisałam „ apel” trochę z przymrużeniem oka, ale chcę zaoszczędzić czasu, „tuszu” i zawodu- że jednak się spełniło tym, dla których to tylko formalność. 

A na przekór tym wszystkim , którzy myśleli że bez nich dom będzie świecił pustkami, a moje serce będzie krwawiło,ostatnio  nasz dom stał się domem tak otwartym, że jedna z moich sąsiadek ( niektórzy mieli okazję ją poznać) w oknie już nie daje rady i przenosi się coraz bliżej, ze swoimi obserwacjami. Nie wiem czy nie sprezentuję jej lornetki. (Asiu proponuję post o ludzkiej ciekawości :))Ale cóż -  niech ma - taka jej rozrywka.

Myślę, że to nie tylko moje obserwacje że każdy z Was znajdzie w swoim otoczeniu takie „znajomości”, tym bardziej, że w dobie FB nieraz  życzeń jest tyle, że trudno je wszystkie nawet przeczytać. 

Zanim powiesz „wszystkiego najlepszego”

Pomyśl czy aby na pewno…

Słowa mają moc

a potem kiedy nagle przychodzi 

„najlepsze”

odwracasz się tyłem z oburzeniem

Zanim powiesz 

„sto lat” pomyśl czy nie

nie obrazisz się na mnie, że tak długo żyję

tyle czasu 

to przecież jakiś „koszmar"

Proszę 

Dwa razy się zastanów zanim 

powiesz, napiszesz „wszystkiego najlepszego” 

Dziś nasza okrągła rocznica ślubu :)

Za Twoje nieustanne zamartwianie

za ciągłe pocieszanie

za cierpliwe tłumaczenie,

że pewnych rzeczy nie zmienię

Za to że mnie do swego życia wpuściłeś

Za to, że swoje - do góry nogami wywróciłeś

Za to że mnie tonącą za rękę złapałeś

i serce swoje mi dałeś

Za dni noce  poranki i wieczory

Za to, że ze skórki obierasz mi zawsze pomidory

Za kawy wspólne i herbatki ziołowe

Za to, że mi oddajesz ostatniego ciastka połowę

 I za to, że kiedy jestem chora

opiekujesz się mną

od rana do wieczora

I za karpie - co prawda pełne ości,

ale łowisz je dla mnie z miłości

Za to, że nawet ostatni grosz wydasz z portfela

gdy mi się wierszy na wydanie tomiku nazbiera

 I tak wymieniać mogłabym nieskończenie

a i tak wszystkiego pewnie nie wymienię

Za to wszystko o czym tutaj napisałam

i także o czym jeszcze zapomniałam

Dziękuję

Misiaczkowo cd. cz. 5

-  Hej – ho!!! - wołała mama

w stronę lasu pobliskiego

- Hej – ho” -  wołał tata, który wszedł

do domu pustego

- Hej – ho” – prawie z płaczem

wołał misiu mały

bo nagle dźwięki piły w lesie po prostu ustały

Mama z domu wybiegła, by szukać Michałka małego

Tata stał zdziwiony w drzwiach domu pustego

A Michałek przestraszył się, bo w lesie taty nie było

I nagle zrobiło się bardzo niemiło

Barnaba szybko założył suche buty

I ruszył w strone lasu

Lecz już nie – na skróty

Poszedł ścieżką, którą chodzili na spacery

Lub czasem z Michałkiem jeździli na rowery

Idzie idzie i nagle słyszy swej żony wołanie

- Synku wracaj do domu, bo jeszcze ci się coś stanie

Mama Michałka była bardzo blada

A już powoli w lesie mrok zapadał

Barnaba szybko podbiegł do swej żony

- Nareszcie cię znalazłem – rzekł  uspokojony

- Co się właściwie stało – możesz mi powiedzieć?

Czy ten maluch  nie może chwilę w domu siedzieć?

- Nie wiem, obiad gotowałam i już go nie było

kiedy zawołałam

Teraz oboje rodzice ruszyli na poszukiwania

 I księżyc zza chmur powoli się wyłaniał.

Rys. Mateusz Larysz - Lędziny

Teraz niespodzianka. Mnie się już znudziło szukanie poprzednich odcinków, by przypomnieć sobie co było wcześniej. A Wam?
Kto chce poznać zakończenie tej misiowej przygody pozna je z... książeczki, która ukaże się jesienią.
Na spotkaniach z dziećmi, misie zarówno te z bajki jak i te szydełkowe odnoszą takie sukcesy, że moim zdanie zasługują na uwiecznienie je w książeczce :)

W listopadzie mamy Dzień Pluszowego Misia - to chyba dobra okazja - prawda?

Bajka o ścieżkach

Był las

 W lesie  dwie ścieżki

co biegły w rożnych kierunkach

 Biegły tak sobie lasem ścieżynki 

co chwilę w innych warunkach

 Raz było tłoczno  

 w wiosny  rozkwicie - tętniły życiem

Latem upały nie do zniesienia

i wszyscy się gdzieś pochowali

na ścieżkach pusto chwilami było

bo wszyscy w cieniu ochłody szukali

I jesień nastała

las opustoszał

liście z drzew już opadły 

ścieżki samotne listkami pokryte 

w stan smutku wielkiego popadły

Lecz nagle szlaki ich się spotkały

zupełnie niespodziewanie

jakby ktoś wyczarował specjalnie dla nich

to leśne skrzyżowanie

I to jeszcze nie koniec historii 

 - dalszy ciąg następuje

Pan Bóg  tak jak ścieżkami w lesie

ludzkimi losy kieruje.

 Ścieżki razem się splątały, 

samotność w lesie za sobą zostawiły

 jedną szeroką leśną drogą się stały

i na spotkanie kolejnej wiosny 

razem wyruszyły

Arka

Fotografię arki przysłała mi Helena Mizera aż z Norwegii

Do brzegu podpłynęła arka

I czeka 

Na mnie na ciebie

Wsiądź 

Z uśmiechem na twarzy 

Z radością w sercu, której świat 

nie rozumie

W niej przeczekamy burzę 

Zasłonimy firanki z tej strony 

z której okno wychodzi 

na świat zły i zawistny

A tam z drugiej strony 

tęcza - obietnica

Usiądźmy

Może ktoś jeszcze 

wpadnie zanim dopłyniemy 

na drugi brzeg 

Zabierz tylko marzenia

Z nich, gdy woda opadnie

zbudujemy nowe 

lepsze 

jutro

Wystawa - konkurs

Już połowa wakacji za nami, a ja jeszcze nie uporałam się z porządkowaniem i segregacją licznych prac, które do mnie docierają z różnych miejsc naszego kraju. 

Rysunki,są ilustracjami dzieci do bajki o misiach, opowiadania i Piotrusiu i Mikusiu, lub też wierszy o Aniołach.

Prac otrzymałam i otrzymuję jeszcze -  bardzo dużo. Obiecałam w każdej grupie nagrodę dla jednego dziecka. Będzie to tomik wierszy lub miś. Proszę Was teraz o pomoc. Wybraliśmy po dwa rysunki z każdej grupy ( jeśli powtarza się numerek to znaczy, że autorem jest jedna osoba - tym bardziej należy się uznanie). Nie podpisałam na razie prac tylko ponumerowałam i proszę Was w komentarzu o głosik na jeden numerek z danego miasta. To mi ułatwi wybór jednego zwycięzcy z każdego miasta , do którego po wakacjach powędruje nagroda. 

Druga część prac dotrze we wrześniu, gdyż kilka spotkań z dziećmi odbyło się  przed samym końcem roku szkolnego.

Zaznaczam, że były to różne grupy wiekowe, dlatego też poziom między poszczególnymi szkołami może być nieco inny. 

 Inowrocław

1

2

2

MDK Jordan Siemianowice Śl.

1

2

Lublin

1

1

2

   Siemianowice Śl . S.P. nr 6

Szkoła Podstawowa Dorohusk

1

2

Pytanie o miłość

Pytałam dziś słońca 

- czym jest miłość

odrzekło - płomieniem

Drzew w lesie pytałam

- jakie ma dla nich miłość

znaczenie

Odpowiedziały od razu

zielonym machaniem,

że miłość jest dla nich

ciągłym 

wzrastaniem

Pytałam księżyca

gdy wschodził powoli,

a on odpowiedział że miłość 

 - boli

Pytałam tęsknoty 

co myśli o miłości - ona

Nic nie powiedziała

czekaniem zmęczona

List do Anioła

rys. Bianka Buczek kl 3 C - Lublin

Napisałam kiedyś list

bardzo krótkiej treści

Tyle jej było mniej więcej

ile  na kartyce z notesu  się mieści

Napisałam w tym liście

do Stróża Anioła,

że nieraz kłopoty są dookoła

Że martwię się tym i owym 

 - więcej może

i mam nadzieję, 

że mi Anioł pomoże

Liścik zamknęłam

w anielskim pudełku

Pudełko anielskie

 jest także niewielkie

Liścik schowałam 

i zapomniałam

 I kiedyś tak sobie myślę wieczorem

że wszystkie zniknęły 

kłopoty spore

do anielskiego pudełka zajrzałam

O liście tym dawno

 już zapomniałam

 To wszystko, co w liście napisane było

co do jednej literki 

się wypełniło

rys. Ala Jaszczuk kl. 3 B - Lublin

Wieczorny spacer

Pan z poczty do domu szybko 

z paczką śpieszy

że paczkę dostał - pewnie się cieszy

Na brzegu fontanny koniki różowe

Dziewczynki ubrane w sukienki kolorowe

konikom przygody ciekawe wymyślają

Mamy na ławce

z troską im się przyglądają

Pan starszy - z gazety 
krzyżówkę rozwiązuje

- umysł trenuje

I pies przeogromny sięga panu aż do pasa

 boję się pomyśleć, jak on luzem hasa

Wieczorne ploteczki o zachodzie słońca

zdaje się - końca 

nie mają

ludzie z sobą rozmawiają...

Bliskości spragnieni

upałem zmęczeni

Ławeczki, ploteczki, 

wieczorne zadumanie

wieczorne zatrzymanie

Letnie rozleniwienie 

od losu - taki dar

ma swój niepowtarzalny czar

Przysiadam i patrzę, jak to toczy 

się pięknie - leniwie

i temu pięknu

się dziwię

Na wszystko jest czas 

o właściwej porze

Dziękuję Ci za to piękno i spokój 

mój Boże

Uśmiech codzienności - w kruszonce zamknięty

Zapraszam dziś na wspólną kawę przy rabczańskiej fontannie. Dziś będzie trochę inaczej.

Opowiem Wam o trzech wieczorach spędzonych w przedsionku Nieba.

Kiedyś po zakończeniu jednego z moich spotkań podeszła do mnie pani i powiedziała 

„ pani tak pięknie pisze o wspólnej kawie, o celebrowaniu codzienności, a ja już piętnaście lat nie mam się z kim tej kawy napić. Nie mam z kim świętować każdego dnia.  I teraz  wiem, jak boli samotność. Niech pani  mówi, ludziom żeby cieszyli się wspólnymi - nawet tymi najzwyklejszymi -chwilami, bo one wiecznie nie trwają”.

Moja „Pogodna dojrzałość” i „ Uśmiech codzienności” do tego między innymi namawiają.

A tu nagle pojawia się „ Niebo w kruszonce” 

(Jak widzicie - tak wtopiłam się w książkę, że nawet kolor lakieru, zlał mi się z kolorem jej tła.)

Zwykła - wydawałoby się szara codzienność, opisana, a właściwie namalowana słowami Moniki.

Kobiety w Twoim wieku, w moim,  starsze i młodsze żyją całkiem zwyczajnie, jak Ty i jak ja.

A jednak… autorka pokazuje, że można inaczej, że można zobaczyć obok drugiego człowieka. 

Podnieść wzrok i zatrzymać się. 

Można znaleźć Niebo w kruszonce ( po powrocie do domu nauczę się piec ciasto z kruszonką) .

Można znaleźć Niebo tu na ziemi. W sobie, w drugim człowieku, w kruszonce, w filiżance kawy wypijanej wspólnie w zaciszu kuchni. Każda z tych chwil jest niepowtarzalna. 

Kupcie sobie najpyszniejsze ptasie mleczko - jakie znajdziecie i zatapiajcie się kochani w tym przedsionku Nieba.

Jestem  dumna, z tego że moje nazwisko znalazło się w książce w otoczeniu tylu cudnych osób, za to Moniś bardzo Ci dziękuję.

Czy ja powinnam iść do kosmetyczki? Pewnie tak :) Renata, dała się skusić to i ja się wybiorę :)

Nic więcej nie napiszę, bo nie jest to blog recenzencki. Musiałam się podzielić tym pięknem, które wraz z kruszonką wlało się w moje serce.

I przyjaźń, piękna trwała i niepodważalna… której tak na prawdę książka jest poświęcona.

Tobie, mnie - wszystkim nam życzę takiej przyjaźni 

i pamiętaj :

„Nie szukaj nieba gdzieś w zaświatach i nie szukaj go wśród gwiazd - tuż przy tobie jego blask” – pisał w jednej ze swoich piosenek A. Duval.

Czas wytchnienia

Czas wytchnienia

Pod niebem zapraszającym tęczą

W nowych miejscach

w nowych 

okolicznościach

By bardziej kochać,

bardziej być

i bardziej 

przed siebie móc iść

Czas zatrzymania

Czas spojrzenia w głąb siebie 

i wzajmenego

trzymania się za ręce

niechaj trwa…